10月14日
สู่ฟ้าไกล...เติมใจเติมฝัน 
"เชื่อเถอะว่า...เธอมิได้ฝันเพียงลำพัง"
ฉันเห็นหนอนช่างฝันตัวหนึ่ง
มันกินหนังสือเป็นอาหาร
ยิ่งอ่าน...ยิ่งคิด
...มันก็ยิ่งโต
ฉันเฝ้ามองหนอนตัวนั้นอย่างเงียบๆ
มันเริ่มคืบคลานช้าๆ...
ตามราวกิ่งไม้สีน้ำตาล
"ฉันจะออกไปตามหาความฝัน"
หนอนบอกกับตัวเองอย่างกระตือรือร้น
มันคลานถึงปลายกิ่งไม้
ข้างใต้คือสระกว้าง
หัวใจฉันไหวระทึก...
มันจะทำเช่นไรหนอ
...เจ้าหนอนน้อย
ลึกลงไปในสระกว้าง
นำใสจนแลเห็นโคลนตมเบื้องล่าง
มีปลาหิว ที่รอคอยเหยื่ออย่างเงียบกริบ
และแล้วเมื่อห้วง
เวลานิ่งงันผ่านไป...
ฉันแลเห็นการตัดสินใจของมัน
หนอนน้อยคลานย้อนรอยสู่ทิศทางเดิม
"ฉันกล้าหาญน้อยเกินไปรึเปล่านะ"
หนอนน้อยถามฉัน
การย้อยกลับ
ไม่ใช่การหนี
แต่เป็นโอกาสที่เราจะได้ทบทวนตัวเอง
ถึงความพร้อม และกำลังวังชา...
"อ๋อ...เหมือนการเตรียมตัว เตรียมเสบียง
ของนักเดินทางใช่ไหม..."
ฉันพยักหน้า เรายิ้มให้กัน
สำหรับหนอนน้อยคือการรอคอย...
ที่จะได้เป็นดักแด้
...และกลายเป็นผีเสื้อปีกกล้า
ออกโบยบิน...ติดตามความฝัน
ปีกผีเสื้อคือ...
พลังของความฝัน
เพื่อที่จะพามันออกเดินทาง...
เพื่อค้นหา...และสร้างความฝันใหม่...ให้เป็นจริง
เชื่อเถอะว่าเธอมิได้ฝันเพียงลำพัง
และหากจะฝัน หากจะโบยบิน จงลืมตา 
ท้องฟ้า ทุ่งกว้าง หุบเหว
ทุกอย่างคือ...
ประสบการณ์ของการเดินทาง
หากหลับตาฝัน
เธอจะมองเห็นทิศทางได้อย่างไร
ดังนั้น...ขณะโบยบินด้วยปีกแห่งความฝัน
เธอต้องลืมตา
บินเถอะ...ด้วยปกแห่งความฝัน
อันทรงพลังของเธอ
รู้ไหม...หนอนน้อย เมื่อปีกกล้า...
เธอต้องโบยบินเรียนรู้โลก 
และถ้าหากเธอล้าแรงก็จงหยุดพัก 
และถ้าหากท้อแท้ก็จงมองไปรอบตัว
โลกยังคงงดงาม
ความฝันยังคงรอเธออยู่
และมีผีเสื้ออีกนับร้อยนับพันที่ยังโบยบิน
และที่สำคัญเธอก็รู้...
ฉันอยู่ตรงนี้...
โบยบินไปทุกๆที่ ที่มี "เรา"
ทุกๆที่...มีด{กไม้บาน
"กำลังใจมีอยู่ทุกๆที่...
รวมทั้งในหัวใจของฉัน...ของเธอ...ของเรา"
"ตื่นเถอะเมล็ดอ่อน...วันใหม่มาถึงแล้ว"
"ใครกันนะปลุกฉัน...
ในวันที่อุ่นสบายอย่างนี้"
เมล็ดอ่อนบิดขี้เกียจ...อ้อ...ดอกไม้บานสวยนั่นเอง
"ในอุณหภูมิที่พอเหมาะอย่างนี้...เธอต้องรีบบานแล้วนะ"
"ไม่ล่ะ...ฉันยังอุ่นสบายในกลีบเลี้ยงอยู่เลย"
เมล็ดกล้าน้อยอิดออด
แต่ใครเลยจะหยุด
วันเวลาได้
ดอกไม้ตูมเต่งเริ่มเบ่งบานช้า...ช้า
มันสยายกลีบอย่างตื่นเต้น{
"เมื่อบานแล้วฉันจะทำอะไรต่อไปดีล่ะ..."
ดอกไม้บานสวยยิ้ม แต่นั่น...
กลีบของเธอกำลังจะโรย
"วันนี้เธอคือดอกไม้
ดอกใหม่ในสวนกว้าง
ก่อนที่ฉันจะจากไป...ฟังให้ดีนะ
ฉันมีความลับบางอย่างจะบอกกับเธอ"
แม่เล่าว่า...
เมื่อมีดอกไม้ดอกหนึ่งบาน
นั่นหมายถึงว่า ณ ที่ใดที่หนึ่งP
ใครสักคนกำลังต้องการกำลังใจ
ดอกไม้บานคือกำลังใจ
~~
กำลังใจจากใครคนหนึ่ง...จะส่งทอด
...ให้กำลังใจต่อเนื่อง
จากดอกไม้ดอกหนึ่ง...สู่ดอกไม้อีกดอก
...และอีกดอกหนึ่ง
ชีวิตของเธอ
จะมีคุณค่า
ถ้าเธอรู้ว่า...เธอมีความหมายกับใครสักคน
"จงเรียนรู้จากสิ่งเล็กๆรอบตัวเธอ"
นี่คือประโยคสุดท้าย
ก่อนที่กลีบจะร่วงลา
ดอกไม้นิ่งงัน

วันใหม่มาถึงอีกวันหนึ่ง...อีกวันหนึ่ง...
และอีกวันหนึ่ง...แล้ว
ทุกวันใหม่มีบทเรียนสำคัญ
ที่ต้องตั้งใจฟังจริงๆ
"ดอกไม้เก่าร่วง
แต่ฝากหัวใจ
ไว้กับดอกไม้ใหม่"
จริงเหรอ...
ดอกไม้ถามตนเองอย่างไม่แน่ใจ
"เมื่อดอกไม้ดอกหนึ่งบาน...
สรรพสิ่งใน
สวนกว้างจะรับรู้ได้"
"กำลังใจจากสิ่งหนึ่งจะเกื้อหนุนกัน...
ในวงชีวิต...ในสวนกว้าง
เมล็ดพันธุ์กำลังใจมีอยู่ทุกๆที่...
รวมทั้งในหัวใจ
ของฉัน...ของเธอ...และดอกไม้ทุกดอก"
"และเมื่อถึงวันที่เธอโรยรา
แมลงปอปีกบางจะนำเมล็ดพันธุ์ในตัวเธอ
ไปหว่านทั่วทุกหนแห่ง...
กลายเป็นดอกไม้อีกนับร้อย นับล้านดอก"
ดอกไม้{ยิ้มรับอย่างเข้าใจ
ใช่แล้ว...เพื่อดอกไม้จะได้แย้มบาน...
แบ่งปัน
กำลังใจ...ที่ไม่มีวันโรยรา
...จากดอกหนึ่งสู่...
...อีกดอกหนึ่ง...
และนี่คือดอกไม้แห่งกำลังใจช่อพิเศษ
...สำหรับเธอ...
Z
แพรวฟ้า...เรียบเรียง
นฤเบศ...เขียน